Gotts Woord op Platt

Leve Lüüd,

Blots so groot as een Speelkoort, so krieg ik dat Geschink ierst disse Doog richdig in’n Blick. "För de, de jümmers keen Tied hebbt", so steiht dat vörn op. Ik bün neeschierig un riet den Klettversluss op. Een grönen Zedel liggt dor binnen. Glieks bobenop steiht: "Na, wedder mol keen Tied hüüt?" Wat dat blots to bedüden hett. De Zedel is tosomenleggt un ik klapp em een Stück wieder op: "Hest du dor mol an dacht, dat Gott mit di un dien Tied wat anners vörhett?", so steiht dat dor schreben. Wat schall denn dat heten?

Ik klapp den Zedel nochmol op: Woans weer dat denn, dien Programm för hüüt mol to Sied to leggen … Wat woor Gott di villicht op den Zedel schrieben? Een letz Mol falt ik dat Papier uteneen. Un lees op een witte Sied: "Schön, wat dat di gifft!" Un an’n Rand ünnen steiht:"P.S. Een lütt Tipp för hüüt: Wenn du dat bannig ielig hest, goh langsomer …"

As ik dat lees, müss ik lachen. Jo, männigmol vergeet ik öber all mien Doon un Jachtern, wat Leben utmookt. Den wullst du noch anropen, hier muttst du noch vörbikieken, so geiht dat. Männigmool schient mi, wat de Opgoben wichdiger sünd as wi uns sölben. Worüm eegentlich? De kloke Zedel froogt dorno, dat Gott mit mi un mien Tied wat vörhett. För Gott bün ik wichdig, nich mien Arbeid, mien Geld, wat ik groot oder lütt, Mann oder Fru bün. "Un do möök Gott den Minsch no sien Bild … as Mann un Fruu möök he ehr. Gott geev jüm sienen Segen", so heet dat glieks to Anfang vun de Bibel. "Schön, wat dat di gifft!", so seggt dat mien Zedel.

Eenen Obend mit veel Tied un ünner Gott sienen Segen wünscht Helmut Nagel, Pastor in Haseldörp un Heteln.

(NDR 1 Welle Nord, Gesegneten Abend, 30. Januar 2012)